خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Durational Cinema: A Short History of Long Films

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم. توضیحاتی در مورد کتاب  این کتاب برای سینمای دوام متمایز از سینمای کند بحث می کند و تاریخچه سه موج اصلی آن را ترسیم می کند: آوانگارد نیویورک در دهه 1960، سینمای هنری اروپا در سال های پس از 1968، و سینمای بین المللی فضاهای گالری و همچنین جشنواره های فیلم از دهه 1990. چهره های مورد مطالعه عبارتند از اندی وارهول، کن جیکوبز، شانتال آکرمن، مارگریت دوراس، کلود لنزمان، جیمز بنینگ، کوین جروم اورسون، لاو دیاز، و وانگ بینگ. سینمای طولانی مدت عمدتاً مینیمال است، اما از ابتدا شامل یک فیلم جامع یا دایره المعارفی نیز بوده است. نوعی فیلمسازی سینمای دوام به طور مشخص بازنمایی است، و در موضوعات خاصی (هولوکاست، صنعت زدایی، تجربه طبقه کارگر و دیگر افراد به حاشیه رانده شده) همگرا می شود، اما هیچ معنایی ندارد و در لحظات مختلف و در دستان مختلف به گونه ای متفاوت دلالت می کند. سینمای ماندگار تفریق وارهول با سینمای دوام انزجار اجتماعی جیکوبز کاملاً متفاوت است، در حالی که فیلم بلند مدت لاو دیاز با مطالعات بی‌وقفه کوین جروم اورسون درباره کارگران آفریقایی-آمریکایی کاملاً متفاوت است.